ARKADY. Rocznik 1935. [Stryjeńska, Szancer, Introligatorstwo].

ARKADY. [Miesięcznik]. Warszawa 1935. Polska Agencja Telegraficzna. Red. W. Filipowiczowa.

Rocznik 1: 1935; str. 502, [2], liczne ilustracje, całostronicowe tabl. w paginacji; 31,5x26 cm.

Bogato ilustrowane czasopismo poświęcone szeroko rozumianej tematyce artystycznej. Wydawane od maja 1935 roku do lata 1939 roku.

Czasopismo „Arkady” powstało z inicjatywy Wandy Filipowiczowej, późniejszej redaktorki pisma. Inspiracją do jego utworzenia były wydawnictwa włoskiej Drukarni Państwowej, które Filipowiczowa poznała podczas pobytu w Rzymie. Jej zamiarem było stworzenie w Polsce periodyku wyróżniającego się wysokim poziomem edytorskim i typograficznym, mogącego stać się wizytówką krajowego przemysłu poligraficznego. Projekt został zaakceptowany przez Polską Agencję Telegraficzną, a pierwszy numer ukazał się w maju 1935 roku.

Początkowo „Arkady” poświęcone były sztuce użytkowej, jednak z czasem zakres tematyczny pisma znacznie się poszerzył. Na jego łamach publikowano artykuły dotyczące architektury, malarstwa, grafiki, rzeźby, wzornictwa, architektury wnętrz oraz szkolnictwa artystycznego. W ten sposób czasopismo wypełniło istotną lukę na polskim rynku wydawniczym, stając się jednym z najważniejszych periodyków popularyzujących sztukę i architekturę w okresie międzywojennym.

„Arkady” wyróżniały się nie tylko poziomem merytorycznym, ale również wyjątkową szatą graficzną i starannością wykonania, dzięki czemu mogły konkurować z najlepszymi europejskimi czasopismami artystycznymi. Pismo cieszyło się dużym uznaniem czytelników, a kolejne numery były ważnym wydarzeniem w życiu kulturalnym kraju. Międzynarodowe uznanie przyniosła mu również wystawa edytorska w Paryżu w 1937 roku, gdzie „Arkady” uhonorowano trzema złotymi medalami, dwoma nagrodami Grand Prix oraz licznymi wyróżnieniami krytyków.

Przedostatni numer czasopisma ukazał się w czerwcu 1939 roku. Ostatni, przygotowany jako numer lipcowo-sierpniowy, został zdjęty z maszyn drukarskich już podczas oblężenia Warszawy, kończąc historię jednego z najwybitniejszych polskich periodyków artystycznych okresu międzywojennego. (za Rocznik Historii Czasopiśmiennictwa Polskiego 6/1, 105-125)

Prezentowany rocznik zawiera bogaty wybór artykułów poświęconych architekturze, sztuce, wzornictwu i kulturze. Wśród publikowanych materiałów znalazły się m.in. reportaż z wnętrz nowo ukończonego transatlantyka M/S „Piłsudski”, cykle „Z mieszkań warszawskich” oraz „Ogród mieszkalny”, prezentujące nowoczesne rozwiązania w zakresie aranżacji wnętrz i projektowania ogrodów, a także teksty Jana Parandowskiego, w tym „Fontanny rzymskie” i „Puchary i wieńce”.

Na łamach rocznika opublikowano również bogato ilustrowane opracowania poświęcone polskiej ceramice i zespołowi pałacowo-parkowemu w Natolinie, artykuły dotyczące książki i sztuki edytorskiej, m.in. „Ogólny poziom naszego introligatorstwa” oraz „Polska książka ilustrowana dla dzieci”, a także teksty poświęcone polskiemu meblarstwu i włókiennictwu.

Istotne miejsce zajmują również zagadnienia architektoniczne, w tym omówienie projektu dzielnicy robotniczej w Barcelonie autorstwa Le Corbusiera oraz studium rozwiązań architektonicznych zastosowanych w schroniskach górskich w Polsce i za granicą.

Całość wyróżnia się wyjątkowo bogatą oprawą ilustracyjną – liczne fotografie, rysunki i szkice, w tym prace Zofii Stryjeńskiej i Jana Marcina Szancera.

Oprawa twarda materiałowa z szyldzikiem na grzbiecie, zachowana okładka broszurowa z maja i grudnia.

Stan: niewielkie przybrudzenia, brak 1 tabl., 3 luźne karty, błędy w paginacji po str. 163 następuje str. 166, po 390 następuje 393, po 410 następuje 413 (sprawdzane z BN)

Pierwszy rocznik pisma! Nieczęste!